تو پنداری که بدگو رفت و جان برد؟

حسابش با کرام الکاتبین است

پ.ن: بله، حسابشون با کرام الکاتبینه، خود دانند ...

سال نوی همه دوستان عزیزم مبارک

برای همه تون آرزوی لحظه هایی پر از شادمانی و احساس رضایت از زندگی و بودن و حس کردن زندگی را با تمام وجود دارم.

در هر جا که هستید و در هر حال که هستید، این آرزوی قلبی من صمیمانه بدرقه ی راهتان باد.

اندوه و غم، که یک حس انسانی طبیعیست، این روزها شده جزئی از احساسات نرفتنی ام و انگار دلش نمیخواهد از خانه ی قلبم کوچ کند.

در مقابل بعضی از آدمها که قرار می گیرم، با اون حرفها و نگاه هاشون، با تعریف از لحظات زندگیشون که چطوری می گذرونن، با تعریف از جاهایی که می شناسن و میرن، با کارهایی که برای دیگران می کنن، .... واقعا احساس خالی بودن زندگی خودم رو می کنم.

یعنی اینی که من توشم واقعا زندگی منه؟ من باید اینجا باشم آخه الان؟ ... نه این مال من نیست وگرنه حال من خوب بود ...

باورم نمیشه که اینهمه گذشته و هنوز پست جدیدی ننوشته ام. چقدر زود میگذره روزها ...

این روزها پرم از دلنوشته های ناب و خالصی که از ته دل برمیان و اما چون به کاغذ می رسن محو میشن و من نمیتونم اونها رو به واژه ای تبدیل کنم و به رشته تحریر در بیارم ...

پرم از احساس سرخوشی و رضایت از زندگی

پرم از احساس شکرگذاری

می خواهم به زمان بگویم

اندکی توقف کن

احساسم را جا گذاشته ام

اندکی صبر کن

من در گذشته مانده ام

ایست!

بگذار با تو همگام شوم

اینو می نویسم فقط واسه اینکه بدونید وبلاگمو ول نکردم به امون خدا و هر از گاهی بهش سر می زنم، دوباره نظرات شما رو می خونم و دلگرم میشم.

یه مدت مشغول اسباب کشی و جابجایی بودم. شهرمو ترک کردم. مهاجرت کردم ازش. به یه شهر شلوغ بزرگ. جایی که همتون می دونید کجاست.

مهاجرتم با هدف تغییراتی عمده در زندگیم بوده، به نظرم حرکتی شجاعانه بود. کار سختی بود و هنوزم هست. هر روز آدم با خودش فکر می کنه آیا کارش درست بوده یا نه ...

برام دعا کنید.